നിന്നെയോര്ത്തിന്നു ഞാന്
ആകാശചുവട്ടിലിരുന്ന്
ഹൃദയം ചാലിച്ചൊരു
കവിത എഴുതി ,
എനിക്ക് മുന്പില്
ചിരവിരഹത്താല് അസ്തമയം
ചോരപൊടിക്കുകയും ,
തീരങ്ങള് വിതുമ്പിനില്ക്കുകയും ,
പക്ഷികള് ,
ചിറകുകുഴഞ്ഞു വീഴുകയും ചെയ്യ്തു !
thnx to നിശാഗന്ധി
പ്രണയത്തെ എനിക്ക് വെറുപ്പാണ്...
ഇത്തിള് കണ്ണി പോലെ മനസ്സില് വേരൂന്നി,
ജീവരക്തം ഊറ്റിക്കുടിച്ച് വെറും
അവശിഷ്ടമായി,വലിച്ചെരിയപ്പെടുമ്പോള്,
ആരെയാണ് പഴിക്കേണ്ടത്...?
കരഞ്ഞു കലങ്ങി വിധിയെന്ന് പുലമ്പി ,
ഏതോ വിഷാദത്തിന്റെ നീര്ച്ചാലില് നിന്നും
ഓര്മകള് പടിയിറങ്ങുമ്പോള്
നിന്റെ നഷ്ടപെടലില് സ്വയം
ഉരുകി ഒലിച്ച എന്നെ നീ കണ്ടില്ല...
എല്ലാം മറക്കാന് ശ്രമിക്കുമ്പോഴും
നിന്നെ മറക്കെണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നു
പറയാന് നീ മറന്നു പോയി...!
ഒടുവില് ഞാനും നീയുമെന്ന വലിയ
ലോകത്തില് നിന്നും
ഞാന് മാത്രമായി ഒതുങ്ങുമ്പോള്
നിന്റെ വേരുകള് എന്റെ ആത്മാവില്
നിന്നും പറിച്ചെടുക്കാന് ശ്രമിക്കുമ്പോള്,
നീ കണ്ടില്ല എന്റെ കരഞ്ഞു തളര്ന്ന
കണ്കളിലെ പൊടിഞ്ഞ ചോര തുള്ളികളെ...
വെറുക്കുന്നു ഞാനീ പ്രണയം നാമ്പിട്ട
എന്റെ മനസ്സിനെ...
വെറുക്കുന്നു ഞാനീ പ്രണയം സ്രിക്ഷ്ടിച്ച
ഓര്മകളെയും ....
വെറുക്കാന് കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
വിഫലം വെറുതെ വെറുക്കുന്നു...
വെറുതെ, വെറുതെ മാത്രം..!
thnx to sangeetha
പലതവണ അവളോട് ഇഷ്ടം
തുറന്നുപറയാന് പോയതാ,പക്ഷെ
അത് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയാല്
പറയാന് തോന്നില്ലകാരണം_
എപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരിക്കാണും_ആ_ചിരി അവളുടെ
മുഖത്ത് നിന്ന് മായുമോ എന്നുളള_പേടി
കാരണമാണ്...
